Otto Stern
Biografia
Otto Stern urodził się 17 lutego 1888 w Żorach i zmarł 17 sierpnia 1969 w Berkeley. Był niemieckim fizykiem i laureatem Nagrody Nobla z fizyki w 1943 r. za odkrycie momentu magnetycznego protonu oraz za rozwój metod badań nad promieniowaniem molekularnym.
Ukończył Johannes-Gymnasium we Wrocławiu, a następnie studiował we Fryburgu Bryzgowijskim, Monachium i we Wrocławiu. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w 1912 roku; praca dotyczyła ciśnienia osmotycznego dwutlenku węgla w stężonych roztworach i miała charakter praktyczny i teoretyczny.
W Pradze i Zurychu (1912–1913) przeniósł się na Uniwersytet Karola w Pradze, a w następnym roku na ETH w Zurychu. W tym czasie nawiązał znajomości z takimi fizykami jak Paul Ehrenfest i Max von Laue. W czasie I wojny światowej służył w armii pruskiej, a po wojnie habilitował się we Frankfurcie i współpracował z Maxem Bornem. W Rostoku objął stanowisko profesora fizyki teoretycznej (1921), a w Hamburgu objął kierownictwo Instytutu Chemii Fizycznej (1923).
W 1933 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Do 1945 był profesorem na Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu, a następnie profesorem emeritus na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Brał udział w projekcie Metallurgical Laboratory i w 1943 otrzymał obywatelstwo amerykańskie.
W październiku 1944 nagrodę Nobla z fizyki za rok 1943 przyznano Sternowi w uznaniu jego wkładu w rozwój metod badań nad promieniowaniem molekularnym oraz za odkrycie momentu magnetycznego protonu. Zmarł podczas seansu kinowego 17 sierpnia 1969 r. i został pochowany w Berkeley.